ஒரு புத்தகம் என்பது அதன் தொடக்கத்திலிருந்து 20% தாண்டுவதற்குள் வாசகனை உள்ளிழுக்க வேண்டும். இல்லை என்றால், எந்த வருத்தமும் இல்லாமல் அதை ஒதுக்கி வைப்பது நல்லது. என்னதான் இருந்தாலும் நாமெல்லாம் மனிதர்தானே? பிரசுரமான அனைத்தையும் படித்தே தீரவேண்டும் என்று கட்டியம் சொல்லிக்கொண்டா பிறந்திருக்கிறோம்?
ஆனால் ஒரு கதை தனது முதல் பக்கத்திலேயே ஒரு வாசகனை விழுங்கி, அதன் ஆசிரியரால் நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ள அந்தக் கற்பனை உலகிற்குள் அவனை இறக்கிச் சுழற்றிவிட முடியுமா? முடியும். சந்தேகம் இருந்தால், இந்த நாவலை வாசித்துவிடுங்கள்.
யோகோ ஓகாவாவின் “தி ஹவுஸ் கீப்பர் அண்ட் தி ப்ரொஃபசர்” (2006) – இந்த நாவல் ஒரு கணித பேராசிரியரைப் பற்றியது, அவர் தனது புதிய நினைவுகளை 80 நிமிடங்கள் மட்டுமே நினைவில் வைத்திருக்க முடியும். அவரது நீண்ட கால நினைவுகள் 1970 களிலேயே நின்றுவிட்டன, சாலை விபத்து காரணமாக.
இல்லப் பணிப் பெண்களால் அவரது கிறுக்குத்தனத்தை சகித்துக்கொண்டு வேலை செய்ய முடியவில்லை. எனவே அவர்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றனர். இறுதியாக ஒரு பணிப்பெண் பேராசிரியரின் வீட்டை அடைகிறாள், மற்றொரு இல்லப் பணிப்பெண்ணாக. அவர்தான் இந்நாவலின் கதை சொல்லி. முழு உலகமும் அவருக்கு கணிதம்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறாள்.
ஒரு நாள், அவளுக்கு ஒரு 10 வயது மகன் இருக்கிறான் என்பதை பேராசிரியர் அறிந்து கொண்டார். தினமும் இரவு வெகுநேரம் வரை அம்மகனை வீட்டில் தனியாகக் காத்திருக்க வைக்கக் கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறார். அவள் தன் பணியையும், அவர்களின் வாடிக்கையான வாழ்க்கையையும் காண்பித்து அவரைச் சமாதனம் செய்யும்பொழுது, அவர் கோபமடைந்து, அடுத்த நாள் முதல் அவளது மகனை பள்ளியிலிருந்து நேரடியாக தனது வீட்டிற்கு அழைத்து வருமாறு பணிக்கிறார். அடுத்த நாள் அந்தப் பையன் வரும்பொழுது, அவனது தட்டையான hair style ஐ ஒத்திருக்கும் படியாக பேராசிரியர் அவனுக்கு “ரூட்” √¯¯ என்று செல்லப்பெயர் சூட்டுகிறார். அப்போதிருந்து, கதை 4 நபர்களிடையே சுழல்கிறது – பேராசிரியர், இல்லப் பணிப்பெண், அவரது மகன் மற்றும் பேராசிரியரின் மைத்துனி.
கதை ஒரு அமைதியான தொனியில் தொடங்குகிறது. பெரிய சாகசங்கள் அல்லது வியத்தகு திருப்பங்கள் எதுவும் இல்லாமல் நீரோடை அதன் சொந்த வழியைக் கண்டுபிடிப்பதுபோல பயணித்துச் செல்கிறது. இந்த நாவலின் ஒவ்வொரு காட்சிகளையும் எண்கள் இணைக்கின்றன. எண் பேராசிரியரைக் கவர்கிறது. அவர் மூலமாக இது பணிப்பெண் மற்றும் அவரது மகனையும் ஈர்த்துக்கொள்கிறது. அவள் எண்களுக்குப் பின்னால் செல்லத் தொடங்குகிறாள் மற்றும் அவளைச் சுற்றி எண்களின் ஒளியை நெசவு செய்யத் தொடங்குகிறாள்.
பிரபஞ்சம் முழுவதும் அதன் வடிவத்திலும் வண்ணங்களிலும் பரவிய ஒரு சரிகை (lace) போல, தொலைதூர அடிவானத்திலிருந்து யாரோ நெசவு செய்யத் தொடங்குவது போல, வாசகனுக்கு எண்களைக் காட்சிப்படுத்த ஆசிரியர் முயல்கிறார். அந்த சரிகை வலைக்குள் ஒவ்வொரு கணிதவியலாளரும் அந்த முடிவற்ற சரிகைக்குள் தங்கள் சொந்தக் கதிர்களை உமிழ முயற்சிக்கிறார்கள்.
இந்தியக் கணிதவியலாளரான ஆர்யபட்டாவின் கண்டுபிடிப்பு பற்றிய குறிப்பு கூட உள்ளது. கிரேக்கக் கணிதத்தையும் இந்தியக் கணிதத்தையும் இணைக்கும் விதம், இந்த 0 எவ்வாறு கணிதம் செய்யும் விதத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது என்பது ரசிக்கும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது.
இந்த நாவலில் பல இடங்கள் எனக்கு பிடித்திருந்தன, குறிப்பாக –
- முடிதிருத்தும் கடையிலிருந்து வரும் வழியில் பூங்காவின் அழுக்குத் தரையில் பேராசிரியர் ஒரு குச்சியைக் கொண்டு மீது Artin’s conjecture எழுதிக் காட்டுவது.
- பணிப்பெண் சமையல் செய்யும் போது அல்லது டம்ப்ளிங் செய்ய பூரணம் வைக்கும்போது அவளுடைய கையையே உற்றுப் பார்ப்பது! காய்கறி வெட்டும்போதும், சாம்பார் கிண்டிவிடும்போதும் நான் உட்கார்ந்து என் அம்மாவை பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன் 🙂 துள்ளியமா? அல்லது தாளமா? எது அதை சுவாரஸ்யமாக்குகிறது?
- கடைசியாக ஆனால் குறைந்தது அல்ல – Euler’s identity சூத்திரத்தை ஒரு குறிப்பில் எழுதி, தனது மைத்துனி மற்றும் வீட்டுப் பணிப்பெண்ணுடனான மோதலை பேராசிரியர் முடிக்கும் விதம் வாசகரை ஆழமாகத் தொடுகிறது. கணித இணைப்பு ஒரு மர்மமாக இருந்தாலும், அது அவர்களின் உறவில் அவர் வைத்திருக்கும் மதிப்பைப் பற்றி பேசுகிறது.
அவ்வளவு நேர்த்தியான மொழியாக இருந்தது, அலங்கார வார்த்தைகளால் வெடிக்காமல், கதையின் பலமே பயனர்களை மயக்குகிறது.
எனது பரிந்துரை: பரிந்துரைக்கிறேன்
Reco by: ReadingnationSg to celebrate Sakura / cherry blossoms of Japan.
I’m participating in the #TBRChallenge 2024 by Blogchatter
