“எல்லாரும் இந்தியாவுக்கு ஓடி வந்தோம். மைக்கேலுக்கு நல்ல காயம். இவரை நான் முதுகுலே தூக்கிக் கிட்டேன். மம்மாவும் தலையில ஒரு பெரிய மூட்டையைத் தூக்கிக்கிட்டாங்க. எங்களை மாதிரி எவ்வளவோ பேர்.. ரயில், குட்ஸ், வண்டி, நடை எப்படியெல்லாமோ.. உயிர் பொழைச்சால் போதும்னு மனுஷங்க ஓடறப்போ அவன் எவ்வளவு நல்லவனா, அடக்கமானவனா, நெறைஞச அன்பு உள்ளவனா இருக்கான் தெரியுமா…!”
“…….. அப்பாடான்னு மூச்சு விட்டோம். அவ்வளவுதான்… மறுபடியும் குண்டு விழுந்தது.”
“… மைக்கேல் அந்த நிலையிலே கூட உன்னைக் கொஞ்சினாரு.. நாங்க இந்தியாவுக்கு வந்து நீ நான் மம்மா மைக்கேல் நாலு பேருமா ஒரு குடும்பமா வாழறதுன்னுதான் வந்தோம். ஆனால் மைக்கேல் வழியிலேயே செத்துப் போயிட்டார். நல்ல மழை. எந்த ஊர்னு கூட தெரியாத இடம். நம்ப மாதிரி ரொம்ப பேர் அங்கே ஒ பாழடைஞ்ச வீட்டில தங்கியிருந்தாங்க. நாங்களும் போயி அங்க ஒதுங்கினோம். பாஷை, ஜாதி, தேசம்கிறது எல்லாம் எவ்வளவு அற்பமானதுன்னு தெரிஞ்சுது. அன்புதான் மகனே முக்கியம். ”
(ஒரு மனிதன், ஒரு வீடு, ஒரு உலகம் – ஜெயகாந்தன்)
நண்பர்களே,
உங்கள் அனைவருக்கும் அன்பான சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள். அவசியம் குழந்தைகளுடன் பள்ளிக்குச் செல்லுங்கள். பிறர் அருகில் உள்ள அரசு நிறுவனங்களிலோ ஆயுதப்படை மைதானங்களிலோ சென்று கொடியேற்பில் பங்கு கொள்ளுங்கள்.
கண்ணனுடன் கலந்து கொள்ள இயலாத காரணத்தால், இந்த முறையும் தூதரகத்திற்குச் செல்வேன் என்று நினைக்கிறேன்.
நாளை மாலை சந்திப்போம்.
வளர்க பாரதம்