என்னுடைய நண்பர் ஒருவர் தான் இந்தியாவில் இருந்தபோது தன் செல்லப் பிராணியைப் பற்றி அடிக்கடி பேசுவார்—அது ஒரு ராஜபாளையம் ரக நாய் என்று நினைக்கிறேன். ஒருநாள், அவனுடைய அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் இடையே வாக்குவாதம் முற்றிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்த அந்த நாய், நண்பனின் அம்மாவுக்கு ஆதரவாக களத்தில் இறங்கியது: சட்டென்று எழுந்து, அவர் அப்பாவின் நெஞ்சில் தன் முன் கால்களை வைத்துக்கொண்டு பயங்கரமாக குரைக்கத் தொடங்கியது.
இந்தக் கதையை அவன் எனக்கு எத்தனை முறை சொல்லியிருப்பார் என்று தெரியாது, ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் முதல்முறை கேட்பது போன்ற சுவாரசியத்துடனேயே நான் கேட்பேன். தன் வாழ்நாளின் கடைசி நாள் வரை அந்த நாய் அவரது குடும்பத்தை எவ்வளவு நேசித்ததோ, அதே அளவுக்கு அவரும் தன் செல்லப் பிராணியை நேசித்தார்.
இன்னொரு பிரபலத்தைப் பற்றியும் சொல்கிறேன். 2024 சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழாவில் (Singapore Writers Festival), சூழியல் எழுத்தாளர் தியடோர் பாஸ்கரன் அவர்கள் தன் செல்லப் பிராணியைப் பற்றியும், இந்திய வளர்ப்புப் பிராணி உரிமையாளர்களின் நல்ல மற்றும் கெட்ட இயல்புகளைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டது மிகவும் கவனிக்கத்தக்க ஒன்றாக இருந்தது. இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிலுமே நான் வெறும் பார்வையாளனாக நின்று, மிருகங்கள் மீது அவர்கள் வைத்திருந்த அன்பைப் பார்த்து வியந்து கொண்டிருந்தேன்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு ஆழமான அன்பைத்தான் ‘ஹார்ட் ஆஃப் தி பீஸ்ட்’ (Heart of the Beast – 2026-இல் வெளியான படம்) திரைப்படம் சித்தரிக்கிறது.
இது ஒரு ஆக்சன்/அட்வென்ச்சர் திரைப்படம். ஓய்வுபெற்ற அமெரிக்க கடற்படையின் ‘சீல்’ (Navy SEAL) அதிகாரி ஒருவர், தனக்குத் துணையாக இருந்த ‘ஓடின்’ (Odin) என்ற ராணுவ நாயுடன் நேரத்தைச் செலவிட அலாஸ்கா காடுகளுக்குச் செல்கிறார். ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாக அவர்கள் பயணித்த விமானம் விபத்துக்குள்ளாகிறது. மனித நடமாட்டமே இல்லாத, பனி படர்ந்த அடர்ந்த காட்டிற்குள் இருவரும் தப்பிப் பிழைக்கப் போராட வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிறது.
‘நேவி சீல்ஸ்’ என்பது அமெரிக்க கடற்படையின் சிறப்புப் படைப்பிரிவு. இந்த கமாண்டோக்கள் மிக ஆபத்தான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடப் பயிற்சி பெற்றவர்கள். பயங்கரவாத எதிர்ப்பு, எதிரி நாட்டின் எல்லைக்குள் இரகசிய நடவடிக்கைகள் மற்றும் உளவு பார்த்தல் போன்ற கடினமான பணிகளைச் செய்வதால், மற்ற ராணுவப் பிரிவுகளை விடவும் மிகக் கடுமையான பயிற்சிகளை இவர்கள் மேற்கொள்கிறார்கள். 2011-இல் பாகிஸ்தானில் ஒசாமா பின் லேடனைத் தாக்கி அழித்ததும் இந்தப் படைதான்.
நாயகனின் செல்ல நாயான ‘ஓடின்’ என்பதும் இதே போன்ற கடுமையான பயிற்சிகளைப் பெற்றதுதான். பணி ஓய்வுக்குப் பிறகு, நாயகன் மற்றும் அந்த நாய் இருவருமே போரினால் ஏற்பட்ட மன உளைச்சலால் (PTSD) அவதிப்படுகிறார்கள்; ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருந்து அதிலிருந்து மீள முயல்கிறார்கள். இந்தப் படத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு வசனம்— “நான் அவனுக்குப் போரைத்தான் காட்டினேன், ஆனா அவனோ எனக்கு அன்பைக் காட்டினான்…”
சுயநலமும் போர் வெறியும் பிடித்த உலகத் தலைவர்களின் எண்ணங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக, இப்படிப்பட்ட அப்பாவி உயிரினங்களுக்கு ஏன் போர்ப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்? ஆனால், மனிதன் என்றும் மனிதனாகத்தானே இருக்கிறான்!
எந்தவித செயற்கையான மாஸ் ஹீரோயிசமும் இல்லாமல், உறைபனிக்கு நிகரான குளிர், நாயகனுக்கு இருக்கும் இதய நோய் மற்றும் கரடுமுரடான நிலப்பரப்பு ஆகியவற்றை எதிர்த்து அவர்கள் தப்பிப் பிழைக்கப் போராடும் போராட்டத்தை இந்தப் படம் இயல்பாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. அந்த இயற்கை நிலப்பரப்பை அழகாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் ஒளிப்பதிவு கண்களுக்கு விருந்து.
என் குழந்தைகளுக்கு இந்தப் படம் பிடிக்கவில்லை. அதில் வியப்பொன்றும் இல்லை, அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் வழக்கமான அதிரடி நாயகத்தனங்கள் இதில் இல்லை; இது ஒரு முதிர்ச்சியான, யதார்த்தமான படம். ஆனால், அதுவேதான் எனக்கு இந்தப் படம் பிடிப்பதற்கான முதன்மை காரணமாக அமைந்தது.
AI Translated version of original post published in blog..