நஞ்சு கவ்வுகிறது கதிரவனை! ராகுவின் உடலை வெய்யோன் கிழித்து வெளிவருகையில் விண்ணிலிருந்து நச்சுமழை பொழியும்… வெட்ட வெளியில் நிற்கலாகாது. ஓடுங்கள்! கூரையொன்று தேடிக்கொள்ளுங்கள்!
வெய்யோன்
வெண்முரசு நாவல் வரிசையின் ஒன்பதாம் நூல்
ஆசிரியர் – ஜெயமோகன்
இணையத்தில் வாசிக்க – நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 1
இனி நான் உறங்கட்டும் நாவலைத் தொடர்ந்து, கர்ணனனைப் பற்றி இன்னுமொரு நாவலை அறிமுகப் படுத்துவதில் கடைசிபெஞ்ச் உவகை கொள்கிறது.
சுருக்கமான பார்வை
பரசுராமருடனான கர்ணனின் பிணைப்பு மற்றும் பிணக்கு பற்றிய சூதர் பாடலுடன் தொடங்குகிறது இந்நாவல். கர்ணனின் திருமண பின்புலம், அங்க நாட்டு அரசியல் மற்றும் சமூகச் சமநிலையை விவரிக்கும் அத்தியாயங்கள் விருவிருவென முடிகின்றன.
திருமணத்திற்குப் பிறகு தன் கணவர் ஜயத்ரதன் மற்றும் மகனுடன் அஸ்தினபுரிக்கு வரும் துச்சளையைச் சகோதரனாக நின்று வரவேற்க வேண்டும் என்கிற துரியோதனனின் அழைப்பை மகிழ்வுடன் ஏற்று அஸ்தினபுரிக்குத் திரும்புகிறான் கர்ணன். பிறகு, கௌரவர்களின் குழந்தைகளாலும் அவர்களின் வால் தனங்களாலும் நிறைந்திருக்கும் அஸ்தினபுரியின் காட்சி வெகு சுவாரசியமாகச் சொல்லப்படுகிறது.
ஜயத்ரதனுடனான கர்ணனின் மோதல், பிறகு அவரை அஸ்தினபுரியில் வரவேற்கும் கர்ணனின் தர்மசங்கடமான நிலைமையை வாசிக்கும்போது நம்மை இந்த நாவல் உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறது. இதற்கிடையில் இந்திரப் பிரஸ்தம் கட்டுமானம் நடக்கிறது. நகரம் கண் திறக்கப்படும் விழாவிற்காக கௌரவர்களை அழைக்க வருகிறான் பீமன்.
அஸ்தினபுரி விழா, அஸ்தினபுரியின் அமைப்பு விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. எதிர்பாராவிதமாக நிகழும் கர்ண-ஜராசந்தனின் சந்திப்பு, அதன் தொடர்ச்சியாக நிகழும் ஜராசந்த-துரியோதனனின் மோதல் மற்றும் நட்பு ஆகியவை சுவையுடன் சொல்லப்படுகின்றன. பாண்டவர்கள் மீது தீராப் பகைமை கொண்ட, இந்திரப் பிரஸ்தத்தின் பழங்குடிகளான உரகர்களுடனான கர்ணனின் தொடர்பு கனவு லோகத்தில் ஆழ்த்தும். பிறகு அஸ்தினபுரியில் துரியோதனன் அவமானப்படுத்தப்படும் நிகழ்வுடன் இந்நாவல் முடிகிறது.
கருத்து திணிப்பும் கர்ணனின் மனப்போராட்டமும்
சூதர் குடியிலிருந்து மணம் முடிக்க விரும்பாத கர்ணன், அதிரதனின் பிடிவாதத்திற்காக சம்மதிக்கிறான். ஷத்ரியர் சபையின் தன் இருப்பை உறுதி செய்ய துரியோதனனுடன் சென்று கலிங்க அரசியைக் கைப்பிடிக்கிறான். தவிர்க்க இயலாது ராணிகளுக்கிடையில் பகை உணர்வு சூழ்கிறது. தன் கருத்துக்கு கர்ணனை சம்மதிக்க வைத்து, அவனைச் சங்கடத்தில் தள்ளும் நபர்கள் வரிசை குந்தியுடன் தொடங்குகிறது. அந்த வரிசையில் அதிரதன் அவரைத் தொடர்ந்து கர்ணனின் இராணிகளும் நிற்கின்றனர்
மீண்ட நட்பு – கர்ண-துரியோதன சந்திப்பு
திருமணங்கள் முடிந்த பிறகு, அங்கநாட்டில் இருந்து அஸ்தினபுரிக்கு வந்து துரியோதனனைச் சந்திக்கும் இடம் உணர்வு எழுச்சியுடன் தொடங்கி, சிரித்துக் குலுங்கும் நகைச்சுவையாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. கர்ணன் வரவை ஒட்டி, துரியோதனன் விடிகாலையிலேயே கள்ளுடன் கறிச் சோறு தின்னும் காட்சியில் வெடித்துச் சிரிக்கலாம்.
அவள் திரும்பும்போது துரியோதனன் மெல்ல “உண்மையிலேயே நான் எதையும் உண்ணவில்லை பானு” என்றான். “உண்ணாமலா உடையெங்கும் ஊன் சிதறிக் கிடக்கிறது?” என்றாள் பானுமதி. “ஆம். நான் அப்போதே பார்த்தேன் மூத்தவரே, நீங்கள் சரியாக துடைத்துக் கொள்ளவில்லை” என்றான் சுபாகு. கர்ணன் பானுமதியின் கண்களை பார்த்தபின் சிரிப்பை அடக்க அவள் சிவந்த முகத்துடன் ஆடையை இழுத்துச் சுற்றிக்கொண்டு திரும்பிச் சென்றாள்.
“சினத்துடன் செல்கிறாள்” என்றான் துரியோதனன். “ஆம், நான் சீரமைத்துவிடுகிறேன்” என்றான் கர்ணன். “நீத்தவர்களுக்கான பூசனைகள் செய்யாது உணவுண்பது பெரும்பிழை… விதுரரும் சொல்லியிருக்கிறார்” என்றான் துரியோதனன். “அரசே, உங்கள் மூதாதையரும் உங்களைப்போன்று புலரியில் முழுப்பன்றியை உண்பவர்களாகவே இருந்திருப்பார்கள். துயர்வேண்டாம்” என்றான் கர்ணன். “ஆம், மாமன்னர் ஹஸ்தி வெறும் கைகளால் யானையை தூக்குவார்” என்றான் துச்சலன். துச்சாதனன் கள்மயக்கில் “யானையை எல்லாம் எவராலும் தூக்கி உண்ண முடியாது…” என்றான். சிவந்த விழிகள் மேல் சரிந்த இமைகளை தூக்கி “வேண்டுமென்றால் பன்றியை உண்ணலாம்” என்றான்.
“பொதுவாக அவள் இங்கு வருவதில்லை. இங்கு நீர் வந்திருப்பதை அறிந்து உம்மை பார்க்காமலிருக்க முடியாமல் ஆகித்தான் வந்திருக்கிறாள்” என்றான் துரியோதனன். பின்பு “நான் மிகை உணவால் பருத்தபடியே செல்வதாக சொல்கிறார்கள்” என்றான். “ஆம், நீங்கள் மிகவும் எடை பெற்றுவிட்டீர்கள்” என்றான் துச்சலன். சினத்துடன் திரும்பி “என்னைவிட மும்மடங்கு பெரியவனாக இருக்கிறாய். நீ என்னை சொல்ல வேண்டியதில்லை” என்றான் துரியோதனன். அவன் தலை மெல்ல ஆடியது. வாயைத் துடைத்தபடி “நான் தேரில் ஏறினால் குதிரைகள் சிறுநீர் கழிக்கின்றன… இழிபிறவிகள்” என்றான். “ஆம், நானே பார்த்தேன்” என்றான் சத்வன். துரியோதனன் அவனை சிவந்த விழிகளால் நோக்கியபோது அவன் சித்தம் செயல்படாதது தெரிந்தது. தேவையில்லாமல் துச்சலன் வெடித்துச் சிரித்தான்.
துச்சளையின் நகர் நுழைவு
ரசிக்கும்படியான அத்தியாயம் ‘கூற்றெனும் கேள்’ அத்தியாயத்தில் வருகிறது. இளைய கௌரவர்களின் பட்டாளங்களுடன் சென்று கர்ணன் துச்சளையை வரவேற்கும் காட்சி அனுபவித்து உணரக்கூடியது.
கர்ணன் வெளியே சென்றபோது அவனைச் சூழ்ந்துவந்த இளைய கௌரவர்கள் கைக்குச் சிக்கிய அனைத்தையும் தூக்கிவீசி கூச்சலிட்டனர். “பெரீந்தையே! யானையை இவன் அடித்தான்” என்றது ஒரு குரல். ”பெரீந்தையே நான் வாளால் வெட்டினேன்” “பெரீந்தையே என் ஆடை எங்கே?” புரவி ஒன்றின் வால் இழுக்கப்பட அது மிரண்டு கனைத்தது. தூண் ஒன்று சரிந்து யானைமேல் விழ அது சுழன்று திரும்பி துதிக்கைநீட்டி அதைப்பிடித்து ஆராய்ந்தது. கர்ணனுக்குப் பின்னால் ஓடிவந்து இன்னொருவன் தோள்மேல் மிதித்து ஏறிப்பாய்ந்து தோளை கவ்விக்கொண்ட ஒருவன் “பெரியதந்தையே! என்னை வானை நோக்கி விட்டெறிடா” என்றான். கர்ணன் அவனைச் சுழற்றி வானை நோக்கி விட்டெறிந்து பிடித்துக் கொண்டான். “என்னை! என்னை!” என்று நூறு குட்டிக்கைகள் அவனைச் சூழ்ந்து குதித்தன.
நூல் ஒன்பது – வெய்யோன் – 33
கர்ணன் மட்டுமல்ல, கௌரவர்களும் கர்ணன் மீது கொண்டிருக்கும் அன்பையும் மதிப்பையும் ஜெயமோகனின் அத்தியாயங்கள் ரசிப்புடன் உணர்த்துகின்றன. துரியோதனன் கர்ணனின் பிறப்பைப் பற்றி அறிந்தவனாகவே ஆசிரியர் முன்னிறுத்துகிறார். மூத்தவர் என்றும், தனது அரியணை அவனது என்றும், தான் அவனது இளையவன் என்றும் அவன் உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசும் இடம், மன நெகிழ்ச்சியைத் தருவது.
துரியோதனன் அதை இரு கைகளாலும் வாங்கி முகர்ந்துவிட்டு “உயர்ந்த மது! நான் உயர்ந்த மதுவை மட்டும்தான் அருந்துவேன். ஏனென்றால்…” என்றபின் ஓங்கி ஜயத்ரதன் தொடையில் அடித்து “மைத்துனரே” என்றான். ஜயத்ரதன் திடுக்கிட்டு விழித்து “யார்?” என்றான். “நான் துரியோதனன். அஸ்தினபுரியின் அரசன்! பாரதவர்ஷத்தின் சக்ரவர்த்தி! ஆனால் இவர் என் மூத்தவர். இவரை…” என்றபின் தலைக்குமேல் கையைத்தூக்கி மும்முறை ஆட்டியபின் துச்சலனைப் பார்த்து “இவரைப்பற்றி நான் உன்னிடம் என்ன சொன்னேன்?” என்றான்.
“சொல்லத் தொடங்கினீர்கள் மூத்தவரே” என்றான் துச்சலன். “இவர் எங்கள் மூத்தவர். இவர் உண்மையில் எங்கள் மூத்தவர்” என்றான் துரியோதனன். கர்ணன் “போதும்! அருந்திவிட்டு படுங்கள்!” என்றான்.
……….
அவர்கள் கதவு வரை செல்வதை பார்த்த துரியோதனன் சரிந்த விழிகளை தூக்கி “ஆகவே நான் சொல்வது என்னவென்றால்… இவர் மூத்தவர். அங்க நாட்டுக்கு அரசர். ஆனால்…” என்றபின் ஜயத்ரதனை பார்த்து “ஆனால் ஒரு சொல் இவர் சொல்வார் என்றால் அஸ்தினபுரியின் அரசராக இவரே இருப்பார். இவருக்கு வலப்பக்கம் தருமன் நின்றிருப்பான். இடப்பக்கம் நான் நின்றிருப்பேன். இவர்களைச் சூழ்ந்து நூற்றிமூன்று உடன்பிறந்தார் நிற்பார்கள். பாரதவர்ஷத்தின் சூரியன் கால்படும் காமரூபத்து மேருமலை முதல் மாலை அவன் கால் நிழல்விழும் பால்ஹிகம் வரை இவர்தான் ஆள்வார். புரிகிறதா?” என்றான்.
கலிங்க ராணியைக் கவரும் இடத்தில் ஜயத்ரதனுக்கும், கர்ணனுக்கும் நேருக்கு நேர் போர் மூள்கிறது. கர்ணன் வெள்வதுடன் மட்டுமல்லாது, ஜயத்ரதனின் முடியை அறுத்து, இடைத் துணியையும் அறுத்து இழிவு செய்கிறான். பிறகு, அஸ்தினபுரியில் அவனே ஜயத்ரதனை வரவேற்கிறான். அந்தச் சூழலில் துச்சளை சொல்வதாக வரும் சொற்கள், துரியோதனன் போன்றே பிற கௌரவர்களும் கர்ணன் மீது மாறா அன்பு கொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது.
“மூத்தவரே, உண்மையில் கடும் வஞ்சம் கொண்டுதான் கலிங்கத்திலிருந்து மீண்டார். என்னிடம் வந்து உங்களை பழிதீர்க்கப்போவதாக சொன்னார். நான் அவரிடம் நீங்கள் வெறும் ஒரு மலைச்சுனை. விண்ணாளும் சூரியனிடம் போரிடும் ஆற்றல் உங்களுக்கில்லை. வெல்வது மட்டுமல்ல, தோல்வி கொள்வதிலுமே பெருமை ஒன்றுள்ளது, அப்பெருமையை இழந்துவிடுவீர்கள் என்றேன். சினந்து என்னிடம் வஞ்சினம் உரைத்தபோது அவரை அறியாது உங்கள் பிறப்பு குறித்து ஒருசொல் வாயில் எழுந்தது. நான் கைநீட்டி போதும் என்றேன். என் விழிகளை நோக்கியவர் நடுங்கிவிட்டார்.”
துச்சளை சிரித்து “ஏனென்றால் நான் துரியோதனரின் தங்கை. அதை அக்கணம் நன்குணர்ந்தார். என் விழிகளைப் பார்த்தபின் பிறிதொரு சொல்லும் சொல்லாமல் இறங்கிச் சென்றார். அதன்பின் இன்றுவரை உங்களைப்பற்றி ஒருசொல்லும் சொன்னதில்லை” என்றாள். கர்ணன் “ஏன் அப்படி செய்தாய்? அவர் ஓர் அரசர்” என்றான். “மூத்தவரே, தங்கையென நான் இருக்கையில் அச்சொல்லை அவர் சொல்லியிருக்கலாமா?”
கிட்டத்தட்ட குரங்குக் குழு போன்று இருக்கும் அஸ்தினபுரி பிரிதொரு நாளில் ஒன்றுமில்லாது அல்லவா போகப்போகிறது. இனி நான் உறங்கட்டும் நாவலில் வரும் இளைய கௌவர்களின் மனைவிகள் ஈமக் கிரியைகள் செய்யும் காட்சி மனதில் நிழலாடுகிறது.
கிரகணம் விழுங்கிய சூரியன்
வெண்முரசு துவக்கம் முதல் துரியோதனன் நிழலாக இருந்து வருகிறான் துச்சாதனன். இணையாக இருந்து மூத்த கௌரவனைக் காத்து வருகிறான் துரியோதனன்.
பாண்டவர்களுக்கு இழைத்த தீமையை நினைத்து வருந்தும் துரியோதனன், மிகை நடிப்புடன் அதைக் கடந்து செல்ல முயல்கிறான். பாண்டவர்களுக்கு மனமில்லை என்றாலும், அவர்களுடன் உறவு பாராட்ட நினைக்கிறான். நகருக்குக் காவல் நிற்பதாக உறுதி சொல்ல நினைக்கிறான், திரௌபதிக்கு தேவயாணியின் மணிமுடியைப் பரிசளிக்கிறான், கருவூலத்தைத் திறந்து பரிசு கொண்டு செல்கிறான், பீமனுடன் தோள் பொருத நினைக்கிறான். ஒரு கை மட்டும் தட்டி என்ன ஆகும். பாண்டவர்களின் பகைமை, துரியோதனன் வழுக்கி விழும்போது, ஏளனப் புன்னகையாகவும், வெறுப்புப் பார்வையாகவும் பல் காட்டிச் சிரிக்கிறது.
அவன் எதையும் நோக்கவில்லை என்று கர்ணன் எண்ணிய கணமே “அவர்களின் விழிகள்!” என்றான் துரியோதனன். நடுநடுங்கும் கைகளால் கர்ணனின் கைகளை பிடித்தபடி “என் அறை வரை என்னை தாங்கிச் செல்லுங்கள் அங்கரே. என்னால் நடக்க முடியாது, மீண்டும் விழுந்துவிடுவேன்” என்றான்.
உரகர்களின் பின்புலமும், அவர்கள் கர்ணனை மனமாற்றம் செய்யும் இடமாக வரும் இடங்களும் கனவுலோகத்தின் கற்பனைகளாக வருகினறன. மது மயக்கத்திலும், தூக்கக் கலக்கத்திலும், இருட்டுக்குள்ளும், பூமியின் அடியிலும் காட்சிப்படுத்தப்படும் இந்த இடங்கள் ஒரு அமானுட உணர்வுடன், கர்ணனின் மனதிற்குள் பகைமையை விதைக்கின்றன.
இறுதிக் காட்சியில் விவரிக்கப்படும் சூரிய கிரகணக் காட்சியை, கர்ணனின் மனநிலைக்கு ஒப்புமைப் படுத்துகிறது இந்நாவல்.
நஞ்சு கவ்வுகிறது கதிரவனை! ராகுவின் உடலை வெய்யோன் கிழித்து வெளிவருகையில் விண்ணிலிருந்து நச்சுமழை பொழியும்…
இன்னுமொரு நல்ல நூல் அறிமுகத்தில் சந்திப்போம் நண்பர்களே.
வெல்க பாரதம்
படங்கள் காப்புரிமை – வெண்முரசு